غزل پست مدرن يعني:

 غزل پست مدرن يعني: 
اتـّـفاقست اینکه با یک شعر، آنکه با یک نگاه می افتد

می زند زل به چشم غمگینی ... و به روز «سیاه» می افتد

سالها حوض بی سر و پایی فکرهای بدون شرحی داشت

حال روی جنازه ی سنگیش روزها عکس ماه می افتد!

هوس و عشق از ازل با هم دشمنان همیشگی بودند

بعد تو آمدی و دنیا دید: عشق هم به گناه می افتد

خواستم انتهای غم باشی ، شعر خواندم که عاشقم باشی

گفته بودند و باز یادم رفت: چاهکن توی چاه می افتد!

عشق مثل دونده ای گیج است ، گاه در راه مانده می بازد

گاه هم پشت خط پایانی توی یک پرتگاه می افتد

دست می لرزد از... نمی داند! عقل شک می کند به بودن ِخویش

من منم! تو تویی! تو ، من ، من ، تو... بعد به اشتباه می افتد!!

مثل کابوس دردناکی که شخصیتهای واقعی دارد

می رود سمت ِ... دور می گردد، می دود سوی ِ... آه! می افتد

زندگی ایستگاه غمگینی ست اوّل جاده های خیس جهان

چمدانی که منتظر مانده ، اتوبوسی که راه می افتد...


((سيد مهدي موسوي))